Een nieuw begin

Ik ga het maar weer is proberen, regelmatig wat schrijven op mijn blog. Mijn hoofd zit nog wel enigszins op slot, veel meegemaakt en het na-ijlen van mijn gordelroos zal er ook wel meet te maken hebben. Het klinkt zo onschuldig die ziekte maar ik kan je vertellen dat het behoorlijk vermoeiend is en een huis kopen en verhuizen is ook niet iets wat je er effe tussendoor doet en een nieuwe vriendin die net gescheiden is, is in dit kleine gat waar ik woon ook niet iets dat je in de koude kleren gaat zitten.

Op het werk gaat alles zijn gangetje, ik kan nog steeds niet echt hoogte krijgen van de Noorse manier van organiseren maar dat zal wel nooit gebeuren. Ze nemen mij zoals ik ben en dan zal ik die gunst maar terug geven. Het leven in mijn nieuwe huisje is goed, meer ruimte en een rustige omgeving. Ik leef dan wel niet meer alleen maar het samenwonen heeft ook wel zijn voordelen. Het is wel snel gegaan allemaal, ik heb nu een echt huis met allerlei apparaten, verschillende grote kamers en de al eerder genoemde vriendin waarmee ik van alles samen doe… allemaal nieuw voor me maar ik blijf er redelijk rustig onder zoals altijd maar de Nietzsche in me is het er nog steeds niet mee eens en die zal zich voorlopig ook nog wel blijven roeren we leven nou eenmaal in een imperfecte wereld.

Ik ben ook nog een weekje in Nederland geweest om mijn neefje Raven te bewonderen die mijn zusje Froukje op de wereld heeft gezet, de onschuld in de ogen kijken is natuurlijk altijd mooi en ik verbaas mij altijd weer dat het allemaal zo mooi werkt… negen maanden broeden en daar is een nieuw mensje met alles er op en er aan, heel mooi.

Bijna klaar en mijn eerste zonsondergang.

Vlieg zoekt zijn vriendje...

Rondom mijn nieuwe huisje

Mooie bloemen

Mijn eerst huis gekocht

Ik heb vandaag een huis gekocht. Het is een niet al te groot huis maar vergeleken met wat ik nu heb is het een kasteel. Beneden is er een grote woonkamer met open keuken, grote bijkamer, gang berghok en douche/wc. Boven een tweede grote woonkamer met twee slaapkamers en een douche/wc. Beneden en boven is er een groot balkon met een supper uitzicht. Het huis is gebouwd in 1986 en is goed onderhouden hoewel het het laatste jaar heeft leeg gestaan zodat er wat schilderwerk over is waar de vorige eigenaar niet aan toegekomen is. Voor al dit moois, inclusief een assortiment witgoed en meubels betaal ik ongeveer 375.000,. Kronen, zeg maar 45.000 euro, daar hebben jullie net een garage voor... ha ha. Later meer.

Onderbroek kopen in Noorwegen

Daar ben ik weer

Ja mensen, ik heb een tijd niks van mij laten horen... ik hoop dat de foto’s de moeite van het bekijken waren en ik kan je verzekeren dat mijn avonturen hier ik klein Gratangen het lezen meer dan de moeite waard zijn maar dat gaat ze hier allemaal niks aan dus vandaar de stilte. Maar het heeft met vrouwen te maken, het begon met één maar dat geslacht weet het voor elkaar te krijgen om jaren geen interesse te tonen en nu ineens met zijn alle tegelijk op de stoep staan. Ja liefde is blind maar heeft kennelijk een goede neus, k’zal wel een lekker geurtje uitscheiden. Gelukkig ben ik nog niet onder de pannen, de een is getrouwd, de ander net vrij en de derde woont 250km van mij vandaan, de een is nog leuker dan de ander maar ik laat de tijd wel bepalen waar het heen gaat en geniet van de extra beweging.

Op het werk gaat alles zijn gangetje, het is hier nu rustig, ben zowat alleen op het werk nu het vakantie is. De extra spirit die de dames in mijn leven hebben geïnjecteerd heeft ook effect op mijn werk, hoewel het nog steeds werk is stap ik nu wat gemakkelijker over Noorse onbenulligheden heen, ik ben iets meer open nu hoewel ik ons soort nog steeds aangeklede apen vind laat ik dat iets minder merken aan mijn omgeving en dat word meestal wel geapprecieerd, waarom zou je eerlijk zijn als het ook makkelijk kan. Een ander bijeffect van het blootstaan aan vrouwelijke uitstraling is het denken aan de toekomst. De man, ik, ik van de laatste tijd, ziet de toekomst toch vooral als: wanneer mag ik er weer op maar die rare vrouwen die zijn al bezig met wat van beleg er moet op de broodjes van hun begrafenis… maar iets van die verderfelijke gedachtegang heeft mij wel doen realiseren dat ik ook al 35 ben en dat het misschien is tijd wordt om is wat langer dan 2 jaar ergens te wonen en dan weer weg te gaan. Alsof die rare gedachtekronkels van die vrouwen in mijn kont zijn gaan zitten waardoor die nu wat rustiger is.

Ik ben dus opzoek gegaan naar een huis en heb nu werkelijk zoiets van ik kan het hier nog wel een paar jaar uithouden. Ik heb mijn eerste foto opdracht binnen en bijna klaar dus via die weg kan ik misschien ook iets meer vrede met de wereld vinden…ik zal weer is wat meer gaan schrijven.

Meeuwen in Trømso