het is begonnen

Zo het gewone leven is weer begonnen, ik ben het bruisende uitgaansleven in Gratangen dit weekeind zonder kleerscheuren door gekomen. Het werken buiten gaat mij niet ongemerkt voorbij, de temperaturen schommelen hier nogal, s’morgens om een uur of 8 is het de laatste tijd rond het vriespunt waarna het langzaam oploopt naar een graat of 5. Als het dan rond een uur of 12 wat gaat waaien dan voelt het weer wat kouder aan. Ik verbruik meer energie waardoor ik wat meer moet eten en om een uur of tien begin ik al trek te krijgen in mijn bed. Het went vanzelf wel, eigenlijk valt het reuzen mee met de kou, dikke gevoerde overal aan, en soms heb ik alleen maar een T-shirt onder aan. Het werk aan de Fuglø gaat gestaag door, stukje bij beetje plukken we hem kaal. Endre en ik hebben afgesproken om steeds meer in het Noors te gaan praten zoadat ik langzaam de taal leer op die manier, ik ben niet zo’n cursusman wat dat betreft. We gaan ook alle gebruiksvoorwerpen voorzien van de Noorse naam zodat ik er niet meer omheen kan. Je staat er trouwens van te kijken hoeveel woorden lijken op Nederlandse woorden, vooral van gebruiksvoorwerpen, een winkelsliep (fonetisch gespeld) is bijvoorbeeld een haakse slijper (winkelhaak/slijper) zo zijn er wel meer voorbeelden.

Sommige onder jullie vinden het leuk wat ik tot nu toe geschreven heb maar vragen zich af hoe lang ik dat vol hou, het lijkt mij nogal logisch dat nu alles nog nieuw is ik dat vertel en als de dagen meer op de dagen daarvoor gaan lijken, dat ik dan niet in herhaling zal vervallen, ik schrijf als er wat te vertellen is en voor mij is het de vervanging van een kat, hond of vrouw waarin je s’avond je verhaal kunt leeg gieten.

vis & bier

Op zaterdag ben ik wezen vissen op de pier voor mijn huis, ik heb vijf vissen gevangen, één Kabeljauw en een (op zijn Duits) Köhler, ik heb een Duitstalig gidsje met vissen die in Noorwegen voorkomen. Ik heb ze allemaal weer terug gegooid ik weet toch nog niet wat ik er mee moet dat ga ik binnenkort leren.

S’avonds ben ik uit geweest met Paul en Endre en zijn vrouw. We zijn eerst naar vrienden van hun geweest om voor te drinken, dat deden ze in de auto ook al. Dat was heel gezellig en gastvrij. Later op de avond zijn we naar een concert geweest van een band die jaren 70 muziek speelt, Deep Purple, Led Zeppelin enzovoort. Mijn baas/chef speelt drum in die band en dat klonk allemaal zeer goed. Het speelde zich af in een soort café dat pas deze zomer af is gekomen dus voor een hoop mensen was het nieuw. Ik denk dat er een klein 80 man was waaronder de vrouwelijke burgermeester, of is het burgerin. Met har heb ik even gepraat en ze is blij dat er wat jong bloed in de gemeenschap komt. Het concert was heel energiek en ons clubje was lekker aan het dansen en de rest zat aan tafels (?) te kijken en besloten met zijn allen om de laatste 3 nummers ook maar uit hun dak(je) te gaan. Al met al een geslaagde avond, goed dronken voor mijn doen. Ik was even vergeten dat ze in Noorwegen niet echt gewend zijn om rondjes te geven, drank is duur (1/2 L. bier €6,50) dus aan het eind herinnerde Endre mij eraan dat ik nog een keer een biertje van hem krijg. Ik heb nu een licht kater maar dat verdwijnt wel, het is mooi weer buiten, gisteren is er ongeveer 15 cm sneeuw gevallen dus het is lekker verfrissend (2 graden) buiten.

Lift-of & de honden

Vandaag hebben we, Endre, Hetwich(?) en ik de stuurhut van de Fuglø er af getild. Mijn kennis van hijskranen is hierbij nuttig geweest, ik kon mij op deze manier profileren en tips geven hoe we het zouden kunnen aanpakken. Alles ging volgens plan, de boot lijkt een stuk kleiner nu. De eerste week op het werk is nu voorbij, het is mij allemaal heel erg meegevallen, een leuke groep mensen, begripvol en behulpzaam, easy going zeg maar. Het lijkt al weer een eeuwigheid geleden dat ik uit Nederland vertrok, eigenlijk heb ik dit altijd gehad als ik ergens ging wonen, de eerste keer al dat ik in Rotterdam ging wonen, alweer 15 jaar geleden, toen was ik Olst ook zo “vergeten”. Nu nog Noors leren en dan, en dan, ja wat dan. Voorlopig heb ik vandaag na mijn werk wel wat moois gedaan,



Ivar, ook een timmerman, heeft mij mee genomen om zijn honden uit te laten. Hij heeft er, als je de puppies mee telt, nu 20 op zijn terrein. Wat het precies van honden zijn heb ik nog niet helemaal begrepen maar ze zijn zeer geschikt om een slee te trekken. Vandaag ging hij trainen met ze en ik mocht mee. Hij heeft een oud wagentje zonder motor maar met remmen die de honden kunnen trekken. Voor de winter heeft hij twee zelfgemaakte sledes die je wel kent van plaatjes. We kwamen aan rijden en de honden zaten in een afgesloten terreintje en ze werden wild en begonnen te huilen, ze waren al een paar dagen niet uit geweest met de kar en ze wisten dat het weer stond te gebeuren. In die grote, zegmaar, kennel zaten veertien honden met allemaal hun eigen hok. De honden zitten allemaal vast aan een ketting zodat ze niet bij elkaar kunnen komen, Ivar vertelde dat dit moest omdat ze anders een hiërarchie gingen vormen en dat isniet goed voor slede honden, hij vertelde dat hij zo’n vijf honden heeft die de leiding kunnen nemen. Er is wel een hond die min of meer de baas is, dat is zijn eerste hond en die heeft de andere “geleerd”hoe ze zich moeten gedragen als ze moeten trekken. Ik werd meteen aan het werk gezet, ik mocht de tuigjes omdoen, sommige honden zien er best gevaarlijk uit maar ze zijn allemaal heel braaf, ik kon ze stuk voor stuk tussen mijn benen klemmen om ze het tuigje om doen, ze tilden uit zichzelf hun pootjes op als dat nodig was, ze zijn wel vreselijk enthousiast en wilden niets liever naar buiten om te gaan rennen. De eerste trip maakten we 11 ervaren honden vast aan een lange lijn twee bij twee, drie keer fluiten en daar gingen ze alsof het niks was, twee volwassenen en die kar, echt gaaf. Ik zag vrij snel het verschil tussen de luie honden die lekker kwispelend mee sjokten en de honden die er voor gingen, Ivar vertelde ook dat sommige honden er ook uit zouden moeten als hij straks weer aan wedstrijden gaat mee doen. Maar het is verbazingwekkend hoe ze netjes naast elkaar blijven lopen en reageren op zijn commando’s, links, rechts, harder, zachter enzovoort. Na een uur waren we terug bij zijn huis en toen zijn er twee honden afgehaald om plaats te maken voor twee beginnelingen, dat merkte je ook. Eentje kroop de hele tijd naar rechts tegen de hond naast hem aan onder het draad door, ik iedere keer afstappen omhem zijn plek te wijzen, op een gegeven moment moest ik hem maar optillen en over de andere hond heen zetten, toen ging het goed, hij loopt kennelijk graag rechts. Na een minuut of twintig waren we terug, ik mocht de honden gewoon los maken, ze liepen uit zichzelf naar de kennel en hebben dan een speel halfuurtje, een van de weinige momenten dat ze elkaar buiten het “werk”leren kennen, sommige gingen meteen op hun hok zitten en andere gingen spelen met elkaar. Toen was het etenstijd en drollen raap tijd. Al met al ben ik verbaasd hoe handelbaar die honden zijn, ik ben een vreemde voor hen maar daar merkte je weinig van. Alle honden hebben trouwens namen maar je zult begrijpen dat ik die niet ken. Ik denk dat ik ze wel zal leren, Ivar vroeg of ik misschien vaker mee wilde om het zelf ook te leren, hij heeft namelijk een kindje van 4 maanden en heeft minder tijd om te trainen, vandaar. Dat wil ik wel natuurlijk, vooral als we straks met een slee kunnen gaan. Met de kar ben je gebonden aan de paden maar als er sneeuw is kun je overal heen. Het is dan ook mogelijk meerdaagse tochten te maken en dan slapen we buiten, schieten een konijn, of zoals in zijn laatste tocht, een eekhoorn en kunnen dan een mooie tocht maken door Zweden of zo. Ik had wel gehoopt dat ik dit een keertje had kunnen doen maar nu kan ik gaan leren hoe je die honden traint, te gek.

Werd ik net door een collega ge sms´t dat er een kleinbeetje noorderlicht te zien was, ik wilde net naar het kantoor gaan om dit verhaal op mijn blog te zetten krijg ik ook nog mijn eerste noorderlicht te zien, de foto steld niet veel voor, in het echt is het mooier. Een groene sliert die in een punt achter de bergen vandaan komt en steeds breder wordt als het boven mij is en als een soort waaier ophoud, heel apart, zullen we maar zeggen, ik ga der is even rustig van genieten. De gebouwen die je ziet zijn van de werf, de foto is genomen vanuit mijn voordeur.

Winkelen + nieuw telefoon nummer

Vandaag heb ik tussen de middag wat bootschappen kunnen doen in Bjervik, een klein plaatsje ongeveer 30 kilometer bij mij vandaan. Ik heb daar een mobiele telefoon gekocht, het nummer is (0047)41637504, het is een kaart telefoon die ik later kan omzetten naar een abonnement. Eerst wil ik is kijken hoeveel ik hem gebruik en binnenkort heb ik internet en dan kunnen we daarlangs bellen. Ik ben in ieder geval bereikbaar, voor nood gevallen of als je mij weer is wil horen. Als je mij trouwens een keer wil zien dan kun je ook in het noorden van Nederland de grens over steken richting hamburg en dan richting Lübeck waarna je een stukje verder de boot in Puttgarden pakt naar Denemarken waarna je al bijna in Malmö/Zweden bent, dan draai je links de E6 op en bij het bordje Båtmuseum (±2000km verder) sla je rechts af en volg je de weg en dan bel je maar, dan ga ik wel even buiten staan zodat je weet waar ik woon, simpel hè.
Het eten ik trouwens helemaal niet zo duur, in de supermarkt heb je min of meer het zelfde als in Nederland alleen, ik als vlees eter, kom er een beetje karig vanaf, geen rijk gevulde vitrines, een pakje gehakt en knakworsten in verschillende maten dat is het wel. Veel mensen halen hun vlees in Zweden of kopen een keer per jaar een eland of schieten zelf wat af. Vis eten ze ook veel, er zwemt hier genoeg. Ik heb ook een hengel gekocht en een collega van mij gaat mij de verschillende manieren van (voor)berijden leren. Je zult wel begrijpen dat een vriezer hier heel handig is, in de winkel zie je ook alleen maar van die mega grote apparaten waar inderdaad een eland in kan plus een flinke vijver vol vis. Verder over het eten: in Bjerkvik zijn twee grote supermarkten, bij mij is er één twee kilometer verder, dat is zoals hier veel voorkomt teven de ijzer handel, tankstation, apo/videotheek, en blokker. Alles wat je dagelijks nodig hebt is er plus vers brood op ieder tijdstip van de dag. Er is ook meel te koop om zelf brood te maken, in de grote supermarkt heb je keus uit meer dan 20 soorten, dus de broodmachine kan ik hier ook gebruiken, een brood kost hier ongeveer 2,80 Euro, niet echt goedkoop. Voor een pak melk betaal ik 1,40, een ons salami 2,50, 3 x 100 gram leverpastei kost 2,80 en een pizza heb je al vanaf 2,- Euro. 450 gram pizzakaas kost maar 3,50, dat betaal je in Nederland ook net zoals 2,10 voor torelini, dat is ook niet duur. Hier kan een normaal mens natuurlijk goed van leven maar voor de geen die iets meer wil, ik schat dat veel producten ongeveer een derde duurder zijn.
Dit weekeind ben ik al uitgenodigd voor een concert van een collega van mij, we gaan daar met een groep heen dus dat is wel gezellig. Zaterdag overdag ga ik met een andere collega mee als hij zijn husky’s uit gaat laten, hij heeft daar nu een speciale kar voor en van de winter natuurlijk een slee. Dit lijkt mij hartstikke gaaf, ik hoopte dat ik dat een keer zou kunnen doen maar nu werkt er dus zo’n figuur bij mij. Je merkt wel dat ik mij niet hoef te vervelen.

werken

Vandaag dan eindelijk de hele dag gewerkt, buiten werken is altijd weer even wennen, het is wel niet koud maar je lichaam is tog drukker in de weer om alles draaiend te houden dus ik voel mij nu lekker rozig. Ik heb vandaag internet aangevraagd, hier gaat dat via een grote antenne die het signaal uitstraald, een soort van super draadloos internet. voor de kenners, het is maar 0,5 M.bit maar daar moet ik het voorlopig mee doen, ze hebben hier nog geen glasvezel in de grond gelegd en ik geloof dat dit al heel wat is voor deze omgeving. Het zal zijn werk wel doen. Ik zat hier net helemaal alleen in het gebouw toen ik opeens gehallo hoorde, het was de grote baas die mij kwam vertellen dat zijn zoon een auto te koop had, hij had mij laatst horen praten met de kleine baas, dat ik opzoek was naar een auto, zodoende. Ik heb even een stukje gereden, het is een 10 jaar aude Honda civic met 370000 kilometer op de teller. Hij is wel net goed gekeurd en er zitten nieuwe winterbanden met spijkers onder en een zogoed als nieuwe set zomerbanden en natuurlijk een verwarmings instalatie op 220 volt om he beestje niet te laten doodvriezen in de winter. Ik heb er een stukje in gereden en dat ging best goed, hij gebruikt een beetje olie zij hij maar ik moest maar met zijn zoon praten, die weet er meer van. De auto kost maar 7000 kronen (nog geen 1000 Euro) maar daarnaast betaal je 4000 kronen om hem op mijn naam te zetten ??? het zal allemaal wel. Ik ga nu even op internet speuren of een Honda met zoveel kilometers nog wat waard is, het voordeel is natuurlijk dat de baas mij natuurlijk geen rotte wagen wil verkopen, tenminste daar ga ik dan maar vanuit. Vannavcond ga ik HET traditionele Noorse recept eten: pietzaaa

Fuglø

Vandaag heb ik weer niet veel werkelijk werk verricht, kletsen met collega’s en mijzelf een beetje wegwijs maken op het bedrijf. Ze hebben in Noorwegen ook een hoop regeltjes en in dit bedrijfje van 10 man is er eentje verantwoordelijk voor veiligheid en tevens een soort van contact persoon. Deze persoon mag geen leidinggevende zijn, verder heb je de chef en een vakbondsvertegenwoordiger en iemand die voor brandweer speelt als dat nodig is, iedereen heeft dus wel wat te doen. Ik draai mijn kont wel in het baantje “houd de werkplaats netjes”, dat is een beetje een onder geschoven kindje, dat vonden ze zelf ook wel en in principe ruimen ze iedere vrijdag op maar dat is al een tijdje niet gebeurd.
Vandaag ben ik wel met een collega van mij begonnen aan een boot die net binnen is, ze vonden het wel handig om mij op een project te zetten die ik van a tot z kan meemaken en toevallig komt dat ook nog uit. De boot heet Fuglø en is een klein vrachtschip. Deze boot vaarde langs de kust van Noorwegen met alle soorten vracht, hij is een meter of 25 lang en van hout gemaakt rond 1890. Het was eerst een zeilboot, later is er een motor in gekomen en nog weer later een stalen stuurhuis. In 1986 is er vervolgens een groter stuurhuis op gezet van aluminium. Het is niet bekend hoe de boot origineel was en wat aan de boot nog origineel is. De boot is ooit verlengd en het heeft een andere kop en kont gekregen, dit soort boten werd om de paar jaar, of bij verandering van eigenaar, altijd flink onder handen genomen. De bedoeling is om het in de staat te brengen zoals het aankwam bij de werf, het probleem is alleen dat de boot vorig jaar, toen het net aangekomen was, voor een groot deel is verbrand. Tijdens het op de helling trekken is er een brand uitgebroken en nu is er dus veel meer werk. De boot moest in ieder geval helemaal uit elkaar maar nu is het wel wat moeilijker om het stuurhuis en de accommodaties in originele staat terug te brengen. Zoals ik al zij moet hij terug in de staat zoals hij het laatst was omdat dat bij zijn geschiedenis hoort en je kunt je wel voorstellen dat in meer dan 110 jaar zo’n boot heel wat mee heeft gemaakt. Nu moet eerst alles boven het dek er af maar dat kun je niet zomaar weg breken, alles moet worden gefotografeerd en opgemeten, er worden tekeningen gemaakt en alle onderdelen worden netjes opgeslagen om later te kijken of het nog bruikbaar is of dat het nagebouwd moet worden. Dit alles gaat best ver, als bijvoorbeeld de kapitein met zijn twee linkerhanden ergens in een hoekje van de boot van drijfhout een kastje heeft getimmerd dan moet dat zelfde kastje, of iets wat er sprekend op lijkt, ook weer op die zelfde plek worden terug gezet of, zoals ik nu aan het doen ben, het stuurhuis aan het wegsnijden ben en ik, om wat van reden dan ook 2 centimeter van de onder kant weg haal, waardoor het huisje dus 2 centimeter lager is geworden dan moet dat later ook weer er aan gelast worden. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan maar je zult wel begrijpen dat het een uitdaging is voor mij, het is weer heel wat nieuws. Nu ben ik dan wel met aluminium bezig maar er zijn maar twee ijzerwerkers en we willen de boot volgende maand op het droge hebben zonder stuurhut zodat we er een dak boven kunnen bouwen dus we helpen de ijzerwerkers nu. Daarna begint mijn werk pas echt, eerst gaan we dan grote stukken van de huid weg halen om een inschatting te maken van de staat van de boot, vervolgens zal waarschijnlijk de hele huid en bijna alle spanten moeten worden vervangen en dan heb ik het nog niet gehad over de binnenhuid en het dek, de komende twee jaar zijn we hier wel mee bezig ook omdat er wel wat kleinere opdrachten tussen door zullen komen. Gelukkig zijn we allemaal halve ambtenaren en kunnen we voor het werk dus min of meer de tijd nemen, het belangrijkste is dat het goed gebeurt en dat het nageslacht een boot te zien krijgt die representatief is voor een houten boot die een hele eeuw heeft gevaren en aan het eind van de twintigste eeuw uit de vaart is genomen.

Vanmorgen werd ik wakker en toen ik uit her raam keer waren alle berge wit, het had gesneeuwd in de bergen en later op de dag begon het overal te sneeuwen en was alles wit maar helaas begon het warmer te worden en veanderde de sneeuw in regen. Het zou weer mooier weer worden, volgen hier duurt het nog wel even voordat het echt gaat sneeuwen maar dan licht er ook een meter of meer, kouwder dan -10 word het hier echter niet is mij verteld, weer of geen weer het werk buiten gaat gewoon door.

Eerste werkdag

Vandaag om acht uur begon mijn eerste werkdag, meteen een vergadering omdat er een paar musea bij elkaar gaan en nu wil natuurlijk niemand zeggenschap verliezen. ze houden wel van vergaderen hier, de groep werdt op een gegeven moment in tweeen gedeeld met een tijdschema om te discuseren over een paar onderwerpen waarover ze later, toen ze weer bij elkaar zaten, gingen praten over de resultaten, waarin net zoals in Nederland natuurlijk oeverloos werdt in gegaan op kleine details. Dat heeft zo de hele ochtend geduurd en eigenlijk wilden ze stoppen omdat iedereen honger kreeg. Ik verstond er natuurlijk niet veel van maar de strekking van het verhaal kon ik wel volgen, raar taaltje. Daarna ben ik met een collega van mij naar een boot gaan kijken waar we de komende tijd (jaren) aan gaan werken. Alles gaat heel onspannen hier en er is niet iemand die de orders uitdeeld. Er werken ook maar een man of 10 hier en iedereen weet wel wat hij moet doen, behalve ik dan. Voorlopig is de eerste indruk mij goed bevallen en is iedereen heel behulpzaam, ik mag zelfs een auto van iemand lenen zodat ik een keertje de stad in kan.
Gisteren had ik ook wat grappigs, ik had de was gedaan en zat toen natuurlijk met al dat natte spul. Ik heb toen alles opgehangen in de badkamer en heb de electrische kaggel aangezet plus een extra blazert die warmte afgeeft, kom ik twee uur later weer in de badkamer, het leek wel honderd graden zo warm en alle was was droog, werkt goed die electrische verwarming, ik heb dus een hele grote wasdroger.
Morgen gaat het weer hier omslaan zeggen ze, ik ben benieuwd want tot nu toe is het rond de 10 graden geweest en snachts niet veel kouder.

Tot de volgende keer,

De bergwandeling

Het is nu zondag en ben net klaar met de laatste klusjes in huis, alles heeft nu zijn plekje, het werk kan beginnen. Ik heb net de was gedaan, met de hand, ik heb nog geen wasmachine het zal voorlopig wel even behelpen zijn. Ik heb een sleutel van het gebouw gekregen waar ik kom te werken, daar zijn ook de kantoren dus ik kruip zo even achter het internet, wel aardig van ze. Ze hebben alleen geen computers met Windows erop dus ik hoop dat alles goed op mijn site komt want sommige functies functioneren niet, ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar eigenlijk moet iedereen gewoon aan de Windows, allemaal het zelfde, stomme mac. computers. Al mijn formulieren zijn opgetuurd voor de aanvraag van mijn sociaal nummer, zodra ik dat heb kan ik internet en een telefoon aanvragen. Een auto moet ik ook zo snel mogelijk kopen want bussen rijden hier niet, ik vertelde aan een van de baasjes hier dat ik nog niet genoeg geld had om er een te kopen waarop hij zei dat als ik met mijn contract naar de bank ga ik binnen twee uur het benodigde geld in handen heb, waar ken ik die instelling toch van ??? Ik geloof dat een oudere collega van mij een goedkoop autootje te koop heeft, laten we het maar niet te gek maken. Gisteren heb ik de berg beklommen die ik vanuit mijn woonkamer kan zien, naar boven ging nog redelijk georganiseerd, een groot gedeelte van de weg was aangegeven, ik kon nog koffie drinken in een half open hutje met een logboekje en wat spullen om vuur te kunnen maken, daarna ben ik van het pad afgegaan op weg naar boven, het was een hele klim en het waaide als een gek daarboven en het was er koud, er lag ook nog een beetje sneeuw. De wolken pakte de top snel in en op weg naar de volgende top, als je denkt dat je boven bent duikt er altijd wel weer een hoger punt op, ben ik een beetje uit koers geraakt. Ik kon gelukkig de snelstromende rivier horen zodat ik ongeveer wist waar ik heen moest. Een paar keer ben ik onderuit gegleden op de gladde en steile helling maar meestal had ik genoeg grip op de decimeters dikke moslaag. Kletsnat maar voldaan kwam ik weer beneden waar het gelukkig niet zo koud was. De berg heet Middagsfjellet en is op zijn hoogst 1191 meter. Het uitzicht was wel heel mooi, daarboven realiseer je je dat je minden in de uitgestrekte natuur woont. Het is hier trouwens muisstil, vandaag waait het wat waardoor er kleine golven zijn in het water maar de afgelopen dagen was het water spiegelglad. Het water is hier ook super helder, je kunt meters diep kijken waardoor je grote vissen ziet zwemmen en zeesterren over de grond ziet kruipen, moet je wel geduld voor hebben. Zo hier laat ik het voor vandaag even bij, groetjes.

Aankomst

Ik ben nu een paar dagen in Gratangen, Robbie, Marieke, Tibo, Totje, Taai en ik hebben een goede reis gehad. We zijn om afgelopen Zaterdag om 23:00 uur uit Olst vertrokken en 21 uur later waren we 1200 kilometer verder ergens in Zweden. We hebben die nacht in een tuin van een verlaten huis geslapen in de tent, moe en lichtelijk prikkelbaar van de lange rit. De dag daarna, weer fit als een hoentje, zijn we aan de volgende etappe begonnen. Het rijden met een zware kar en een auto met 60 pk viel af en toe niet mee, kruipend de heuvels op haalde onze gemiddelde snelheid behoorlijk naar beneden. De wegen in Zweden zijn wel goed en er is weinig verkeer en hoe hoger je komt hoe minder dorpje je tegen komt. Robbie en ik wisselden elkaar om de twee uur af en we zijn doorgereden die egelsnacht zodat we 1600 km verder in Gratangen aankwamen rond drie uur. De reis duurde 56 uur waarvan we er ruim 40 van hebben gereden. We hebben twee keer pech gehad; zondag nacht rond een uur of vier ergens in Zweden ging de temperatuurmeter ineens snel omhoog en een hoop witte rook was er te zien in de spi, snel gestopt en het ergste vrezend, een opgeblazen motor. Het viel gelukkig mee, er was een plastik bus tussen twee waterslangen geknapt waardoor al het water uit het koelsysteem was gelopen. We hebben toen, in de vrieskou en lichte sneeuw, een pijpsleutel uit mijn gereedschapkist gebruikt en een paar slangklemmen om de slangen te verbinden, ons laatste drinkwater er in gegoten en paar kilometer verder uit een rivier het water op niveau gebracht. Dit liep gelukkig goed af maar het volgende probleem leek ernstiger, vooral financieel, 10 km (echt waar) voor Gratangen begaf de dynamo het ineens, een vervanging kost zo een paar honderd Euro vooral hier in Noorwegen maar Robbie wist van geen opgeven en een daglater heeft hij de dynamo uit elkaar gehaald en het bleek dat er een paar draadjes waren los getrild, soldeerbout erbij en hij deed het weer, weer geluk gehad. Nu maar hopen dat ze zonder verdere problemen thuis komen.
Alles dus goed afgelopen en na het uitpakken van de kar die eerste dag vielen we met zijn allen rond een uur of acht moe en voldaan in bed van mijn nieuwe huisje waar ik inmiddels de sleutel van bemachtigt had. De dag daarna hebben we het huisje verder ingericht en heb ik contact gemaakt met wat collega’s van mij. Ik hoef pas maandag te beginnen dus ik heb lekker de tijd om alles op orde te krijgen. Samen met R&M heb ik de omgeving een beetje verkend, met name de winkel mogelijkheden, winkelstraten zijn er niet echt, de supermarkten verkopen van alles en nog wat. Er is een klein winkeltje twee kilometer bij mij vandaan dus dat is lekker dichtbij. De dorpjes zijn klein, als je je aan de maximum snelheid houd dan kun je hun naam niet eens uitpreken zonder het dorp al weer uit te zijn. Het huisje waar ik in woon is van hout zoals de meeste huizen hier. De eigenaar heeft een paar kleine vissersbootjes en de beneden verdieping is een soort van verwerking en opslag van de vis die hij vangt. Daarboven heeft hij meer opslag en een kantoortje, ik heb een woonkamer, keuken, badkamer en slaapkamer bij elkaar zo’n 30 m2. Vanuit mijn slaapkamer heb ik een mooi uitzicht over het water en op de bergen. Het huisje is elektrisch verwarmt, in Noorwegen gebruiken ze geen gas, elektra komt hier voornamelijk van waterkrachtcentrales dus het milieu wordt gespaard en in de huur zit ook de stroomkosten, ik heb nu dus meer dan 2500 watt aan kachels aanstaan, wel met losse thermostaten, als elektrisch bewuste Holander wel raar. Ik moest trouwens wel lachen toen ik hier een spaarlamp aantrof in een van de lampen. Het huisje is in ieder geval lekker warm en gezellig ingericht.
Het is mooi helder weer buiten dus ik stop er mee ik kan op mijn werk internet gebruiken dus ik zet dit bericht op mijn site en dat ga ik wandelen, tot de volgende keer.

adres

Ik heb het adres van het huis waar ik ga wonen, Hellarbogen, N-9470 Gratangen, geen huisnummer ofzo, de postbode zal het wel weten, dit is normaal daar. Het huis is deels gemeubileerd incl. koelkast en fornuis, de gordijntjes worden dit weekeind opgehangen(?) zodat ik er in kan als ik aankom, ik betaal rond de 270,- Euro p/m, lekker goedkoop dus. De spullen die meegaan zijn ingepakt, op de valreep heb ik nog 200 kg uit de kar gehaald, overdrijven is ook een vak, liefhebbers die ooit die kant opgaan zijn hierbij uitgenodigd om een doos mee te nemen, bijvoorbaat dank.

De zenuwen en stres zijn goed vertegenwoordigd, huisje schoon prober af te leveren, afscheid nemen en niemand vergeten, mijn paspoort in een verhuisdoos laten zitten zodat ik samen met Marieke de kar weer kon leeg halen in Putten (kar moest toch nog leeg), nieuws van het uitzendbureau dat mijn loon een week later komt dan was toegezecht aaarg. Heb ik alle papieren, medicijnen, schone onderbroeken en noem maar op geregeld? Drukte om niks natuurlijk maar ik zal blij zijn als ik mijn eerste bijtel in het Noorse hout sla.