to be or not to be

Ik heb een goede week gehad, het is voor mij altijd spannend, de eerste paar maanden bij een nieuw bedrijf, klikt het, ja of nee. Als geboren piekeraar zijn dit belangrijke vragen die ik niet kan negeren, zodoende ben ik, vooral in het begin opzoek naar signalen dat het goed is. Nu is het de gewoonte van de meeste mensen om dat niet gewoon te zeggen, als je er een puinhoop van maakt komt de baas wel naar je toe en als het je het heel goed doet wordt dat ook nog wel is op gemerkt maar in het gebied daartussen is het, voor mij althans, maar gissen. Dus bij gebrek aan directe communicatie ga ik er maar vanuit dat geen nieuws goed nieuws is en probeer ik ‘tussen de regels door te lezen(horen)’ te achterhalen wat ze van mij vinden. Ik ben natuurlijk een eigenwijs figuur die altijd wel een mening heeft, ik geef anderen niet altijd de ruimte om zelf een oplossing te verzinnen, ik laat duidelijk merken dat ik bepaalde ideeën maar niks vind en kan op het drammerige af doorzeuren om mijn zin te krijgen en dit alles probeer ik ook nog als de vriendelijkheid zelve te doen maar dat is meer als middel om mijn doel te bereiken dan dat het oprecht is, het liefst commandeer ik het gewoon. Ja het kan vervelend zijn als je overtuigd bent van je mening, maar daar staat tegenover dat ik één en al oor ben als ik iets nieuws kan leren, dan ben ik snel van begrip en een goede leerling die laat merken dat hij overtuigd is van dat wat hem verteld wordt, mits met overtuiging gebracht. Om nu weer terug te komen op de afgelopen goede week, ik denk dat ze (mijn collega’s) redelijk beginnen te wennen aan mij en dat het ‘groene licht’ steeds feller gaat branden (dat ik mag blijven). Dat ze dat niet gewoon als man tegen man kunnen zeggen ben ik nu wel gewend, dat is in Nederland ook zo, daar moet je het meestal ook op de spits drijven om een mening uit iemand te trekken. Wat dat betreft was het goed dat ik een jaartje tussen die Friezen heb gewoond, ik wil niet al teveel generaliseren, maar die Friezen staan ook niet bekend om het prijsgeven van hun gevoelens, in Rotterdam waren de mensen veel directer als er wat op hun hard lag. In ieder geval lopen de noren niet over van passie, om maar is naar een andere uiterste te gaan. Ik denk dat ze zich daarom ook graag volgieten met alcohol, dan hebben ze opeens wel weer praatjes. Dat viel mij afgelopen vrijdag ook weer op, ik was in Narvik in een kroeg samen met twee collega’s (een Noor en een Pool) onze baas trad daar op, hij is drummer in een coverband, Deep purple enzo, wel goed hoor. In ieder geval, die Noren, met zijn allen aan de drank, en dan niet van die kinderachtige glaasjes, nee, halve liters en iedereen, zowel mannen als vrouwen jong en oud, allemaal een halve liter in de hand. Als Nederlander is het toch even wennen om een mooie jonge dame met zo’n groot glas bier in de hand te zien, zich laveloos te zien zuipen. Ja je moet toch op één of andere manier van je opgekropte gevoelens afkomen, dan ben ik toch blij dat ik gewoon voor mijn mening uitkom (als er toevallig exen van mij zijn die dit laatste lezen, vrouwen kunnen mij sprakeloos maken, zowel positief als negatief gezien). Over vrouwen gesproken, er is gelukkig, in een straal van honderd kilometer, een plek waar de Noren regelmatig bij elkaar komen. Het was daar gezellig en druk en als ik mijn gezicht wat vaker laat zien dan leren ze mij daar ook wel kennen, het (Narvik) is tenslotte niet veel groter dan Harlingen en er is mij verteld dat er meer is in Narvik, ja ja… Ik ben in ieder geval wel blij dat ik nu een auto heb en op eigen houtje die kant op kan gaan. Waar ze trouwens wel extreem attent opzijn hier is dat je geen alcohol drinkt, dat is er goed ingestampt door de overheid. Je ziet ze wikken en wegen, ‘zal ik één glaasje bier nemen’ het is dan 8 uur en we gaan pas 5 uur later weer weg en iedereen die zijdelings had gehoord dat ik met de auto ben en mij met een glas alcoholvrij bier zag keek verontrust naar mij en ik moest ze dan wel gerust stellen, wel attent. Trouwens voor het eerst in mijn leven dat ik dat bocht drink, na vijf glazen is het raar dat je nog steeds helder uit je ogen kijkt en jezelf niet hoeft te stabiliseren als je naar de wc loopt. Maar dronken rijden kan hier, zoals overal natuurlijk, behoorlijk gevaarlijk zijn, het sneeuwde hard en dan is het een heel eind, 70 km over bochtige bergwegen, zonder witte strepen, om drie uur s’nacht’s, met verse sneeuw op de weg. Maar mijn twee collega’s waren dankbaar dat ik reed en we hebben een gezellige avond gehad. Ik ben de Pool (Kazick ???) nu ook wat beter leren kennen, hij spreekt namelijk geen woord Engels en een beetje Noors dus dan is het altijd handen en voeten werk als ik wat van hem wil maar nu hadden we een tolk bij ons, Bjørn, mijn andere collega en ik spreek nu ook drie woorden Noors en versta het al redelijk. We hebben dus na twee en een halve maand elkaar wat beter leren kennen en binnenkort ga ik een potje schaken met hem. Dat is ook goed voor mijn Noors omdat ik nu eigenlijk alleen maar Engels spreek, dat is makkelijker als ik iets wil vragen, en mijn collega’s zeggen wel dat ze meer Noors tegen mij gaan spreken maar voor hun is het vaak ook gewoon makkelijker om het in het Engels te vragen. Maar zoals gezegd gaat het steeds beter en in januari ga ik beginnen aan een Noorse cursus, waarschijnlijk in Narvik maar misschien ook hier in de buurt maar dat hangt er vanaf hoe snel ze dat kunnen regelen en regelen, daar is volgens mij geen Noors woord voor Ik overdrijf een beetje hoor maar die Noren hebben het geluk gehad dat ze op een oliebron wonen en daarom een goed leven hebben, ze worden niet echt gedwongen om de boel is wat beter aan te pakken, het is allemaal wat meer poko poko, rustig aan en dat is natuurlijk ook wat waard. Deze week bijvoorbeeld heb ik 37 ½ uur gewerkt waarvan er drie verbruikt zijn voor vergaderen en 6 aan gepraat over het werk en ditjes en datjes en we "beginnen" om acht uur en als het niet aan mijn poldermentaliteit had gelegen dan kun je daar gerust een half uur bij op tellen aan geleuter (afkorting voor koffie drinken en kletsen), meestal trek ik maarvast mijn sneeuwpak aan en begin het werk voor te bereiden maar ik leer het al aardig hoor om de ‘baas zijn tijd’te misbruiken. Nu moet ik wel zeggen dat niet iedereen zo is hoor, ik heb ook een hele degelijke collega, zeg maar een Balkenende, en die neemt zelfs niet eens de 10 minuten koffie pauze tussen de middag die we van de baas cadeau krijgen, de middag pauze is onze eigen tijd. Echt hard werken is het hier echter niet en het is natuurlijk raar om daar over te klagen maar zo zie je maarweer hoeveel Nederlander ik ben en dat dit Nederlander zijn een onderdeel van mij is wat je niet zomaar kunt wegdenken maar het is allemaal niet zo’n probleem, het is eerder een luxe probleem, ik heb een huisje, een auto en een kachel die brand, ik ben 4 kilo aangekomen EN IK HEB GELD OVER AAN HET EINDE VAN DE MAAND dus ik heb eigenlijk niks te klagen. Van de weeromstuit heb ik maar wel een nieuwe digitale camera gekocht wand dat kunnen we natuurlijk niet hebben, geld op de bank, want denk ik wel niet, straks word ik nog degelijk. Mijn (half jaar)oude cameraatje blijkt niet helemaal Christiaan proof te zijn en begon al wat mankementen te vertonen en nu heb ik er een met 10 mega pixels en kun je de mee-eters van de mee-eters zien als je inzoomt in de foto op je monitor. Het was niet de allerduurste hoor, ik ben aan het sparen euh ik heb de intentie om te gaan sparen euh ik hoop ooit is wat geld teveel te hebben om een digitale spiegelreflex camera te kopen, maar die zijn vrij kostbaar.

Ik heb ook internet, althans, ik heb nu verbinding met het net maar het is nog niet dat, wat het moet zijn. Het klink misschien raar (ik weet het wel zeker) maar het heeft iets met het getij te maken, althans dat vertelde de vorige bewoner van dit huis mij. Het is namelijk een draadloze verbinding, de zender staat ongeveer 3 kilometer verder aan de andere kant van de fjord, ja helemaal begrijpen doe ik het ook niet maar af en toe kan ik opeens google openen en mijn eigen site maar hotmail en msn is mij nog niet gelukt wel werkt eMule (download programma), maar niet erg snel en stabiel. Nu moet dat bedrijf wat aan de knoppen draaien om het te laten werken maar daar hebben ze geen haast mee volgens mij, ze zijn toch de enige leverancier van internet hier dus waarom je best doen, ja ik bel je vanmiddag terug zij de man, nadat we een uur aan de telefoon hadden gezeten om achter het probleem te komen, vanmiddag is hier een heel rekbaar begrip en zelfs mijn collega’s hier zeggen dat Noorse bedrijven berucht zijn om hun laksheid. Maar het begin is er in ieder geval en na twee maanden wachten op internet kan er nog wel een weekje bij.

Gisteren heb ik iets nieuws beleefd, ik ben naar een operette geweest, de Fledermous van Straus. Bjørn wist dat ik nieuw was in de opera scène en las vrijdag in de krant dat er in het ‘kulturhus’ in Harstad een operette speelde voor twee dagen, het is een rondreizend gezelschap van 120 personen dus nu was de kans. Er waren nog kaartjes en samen met Kian, mijn Amerikaanse vriendin, der man had geen zin in geblèr, ben ik er heen gegaan. Ik vond het hartstikke leuk, het is natuurlijk niet zo serieus als een opera maar er zat van alles wat in. Het speelde zich af in een moderne setting met mobieltjes en al maar de tweede act was een gemaskerd bal waarin iedereen 18 eeuw’s gekleed was dus een beetje klassiek. Ze konden allemaal mooi "blèren", vooral één van de jonge dames, een jaar of 25 denk ik, die kon er wat van, later was er ook een stukje ballet en op weg naar de volgende scène was er een zogenaamde conciërge van het gebouw die wat grappen stond te vertellen, die ik niet grappig vond want in het Noors. Al met al een zeer geslaagde avond, iedereen was sjiek gekleed, ik liep daar in mijn kloffie (weet ik veel) en Kian was al in Harstad dus die was ook niet sjiek gekleed maar dat mocht de pret niet drukken. We zaten helemaal vooraan dus we konden het goed zien en het concert was ook heel goed, ik ben gewend dat als ik al is iemand viool hoor spelen dat, dat dan één of andere amateur is maar deze mensen die konden er wat van, vanaf de eerste noot zuiver, super mooi. Als ik van het voorjaar een tripje maak naar Oslo dan ga ik proberen dat te doen als er een echte opera voorstelling is want dit smaakt naar meer. Zo nu ga ik even naar mijn werk om hopelijk voor de laatste keer dit bericht op mijn site te zetten.

Slipp, Huid en spanten

Zoals ik al verteld heb is de Fuglø eindelijk dan op de slipp (helling). We zijn zeker een dag bezig geweest om hem stevig neer te zetten. De kiel heeft de vorm van een banaan, de kiel is ongeveer 20 meter lang en in het midden zit er ongeveer 27 cm ruimte. 80 ton ruste dus op twee punten en op de steunbokken aan de zijkant. Aan de hand van de grote foto zal ik uitleggen hoe deze helling werkt. Het betonnen gedeelte dat in het water verdwijnt geeft de naam aan het geheel, dat spreekt voor zich; op de helling liggen in dit geval 4 lengtes rails die ook in het water verdwijnen. De ijzeren kar gaat het ook het water in tot de gewenste diepte zodat de kiel, als je de boot boven de kar vaart, net niet de voorkant (het blok waar hij op steunt) raakt. De twee ijzeren stangen aan de voorkan trekken we vanaf de boot omhoog en dient als stop en centrering, vervolgens worden er touwen aan gegeven die aan de kant vastzitten, links en rechts van de boot, hiermee kun je vanaf het dek de boot op de juiste plek trekken, de kiel moet mooi in het midden zitten. Op het moment dat de boot mooi in het midden zit wordt de kar iets de helling op getrokken, nadat we eerst met een touw de boot naar voren aan de kar hebben vast gemaakt. Al snel zal de onderkant van de kiel op zijn plaats zitten en de boot zo verder trekken. Eerst moeten echter de bokken op hun plaats worden gebracht, de bokken kunnen glijden in de richting van de kiel zoals je op de foto kunt zien, weer worden de touwen daarvoor aangegeven door de roeiers die alles op dat niveau controleren. De mensen op het dek trekken op aanwijzing van de lijder die in de roeiboot zit de bokken in de richting van de kiel tot ze de boot raken, de geen in de roeiboot let vervolgen op een persoon die recht voor de boot, op de kant, staat om te kijken of het geheel mooi recht staat. Door links en rechts wat te lossen dan wel aan te trekken kun je hem recht krijgen. Dit alles doe je als de boot nog enigszins kan drijven maar ook niet weer teveel want anders heb je kans dat als de boot verder het droge op getrokken wordt en de kiel nog niet in zijn geel op zijn plek ligt er te veel druk op de bokken komt waardoor ze plat worden gedrukt, of erger, weg glippen en de boot kantelt. Als dit alles goed gaat dan is de rest simpel, de grote elektromotor trekt hem de helling op waarna we de boel zo snelmogelijk stutten voor alle veiligheid. Twee bokken, zo’n beetje in het midden, hadden het wel zwaar te verduren, 80 ton maakt hout net boter zo zacht, maar om het dan weg te halen, als het zo had vast geklemd zit is geen makkie kan ik je zeggen, dat heeft een halve dag werk gekost om er twee te verwijderen. Maar hij staat nu mooi, en degelijk, de kiel kan zijn last nu mooi gelijkmatig kwijt dus het werk kan beginnen.

Op deze foto zie je mij met een elektrische kettingzaag de huid planken weg halen, ik zaag tussen de planken een snee en na gelang de omstandigheden (hoeveel spijkers of houten pennen er in de plank zitten) doe ik dat 10 tot 100 cm verder ook. Met een grote koevoet (kubein) haal ik dat deel dan weg, soms gaat dat gemakkelijk en soms moet ik de plank ook nog in de lengterichting doorzagen omdat hij vast geklemd zit tussen de andere planken. We meten de lengtes van de complete planken op en ook de dikte, we letten ook op de dikte en hoe ze vast zitten, met spijkers of met houten pennen en eventueel proberen we een patroon te vinden in de plaatsing van de pennen en de spijkers. De Fuglø is honderd dertig jaar oud dus het is moeilijk te zien wat origineel is en wat niet. Tussen bak- en stuurboord zit in ieder geval al een groot verschil, net zoals binnen. De huid rond en boven de waterlijn is misschien al wel drie of vier keer vervangen omdat je daar sneller schade maakt en het voor het hout ook beter is om continu nat te zijn in plaats van dan weer wel en dan weer niet.

Op deze foto zie je dat de eerste plank weg is. De spanten zijn nu zichtbaar, vermoedelijk zijn dit nog de originele spanten. Deze plank zat voornamelijk met houten pennen vast wat kan betekenen dat het een oude is omdat ze bij reparatie meestal veel lange spijkers gebruiken, is makkelijker en goedkoper. Het vals dat tussen de naden zit om de boel waterdicht te maken was op deze plek ook behoorlijk verrot, zat er misschien ook al heel lang, hogerop haalde ik nog redelijk verse lagen weg.

Hier zie je da achterkant van de boot, zonder roer. Er zijn al drie lagen weg gehaald, we halen elke derde laag weg om een goed overzicht te krijgen van de conditie van de boot De spanten aan de achterkant zijn allemaal zwart van de olie en diesel van de machine kamer die er boven zit.

Op deze foto kijk je tussen twee spanten door naar de binnenkant van de buitenhuid aan de andere kant van de boot. Onder zie je de kiel, de zwarte laag is uit de kiel gehaald en daar rust de eerste plank op. De spantenrusten hier op de kiel en als je van voren zou kunne kijken lijken ze een beetje op een V met een stompe punt, op die spanten (binnen in de V) licht de tweede kiel die met lange bouten verbonden is met de onderste kiel die in het water licht, de binnenste kiel licht, in dit geval, in het ruim.

Hier kijk je tussen twee spanten door naar boven tegen een ander spant op die tussen deze twee is geklemd. Je ziet de binnenkant van de buiten- en binnen huid. Alles is hier behoorlijk nat, te nat, als ik de koevoet tussen een spant en een stuk huidplank zet en kracht zet dat zie je het water uit de plank lopen. Er hoort hier goede ventilatie te zijn maar door de jaren heen is er veen rotzooi naar beneden gevallen waardoor de circulatie van lucht niet meer goed werkt waardoor het hout gaat rotten en er nog meer rotzooi naar beneden valt etc etc.

Ga door

Ga door

ga door

ga door

ga door

ga door

En niks. (er ging iets mis, dat je niet denkt dat dit het was)

Honda

Gisteren heb ik de Honda gekocht, helemaal blij natuurlijk en het lijkt er op dat het een koopje is. Voor vierduizend Kronen kun je natuurlijk ook niet veel verwachte maar hij rijdt lekker, stuurt goed en schakelt super licht. De motor haperde af en toe wel, vooral als je bij deellast reed, dan hield hij ineens een beetje in om daarna weer op te pakken, dit gebeurde ook als je licht gas bij gaf. Het rijd nogal storend als de motor niet gewoon zijn toeren blijft draaien en af en toe een schok geeft als hij weer oppakt. Het moest iets met de elektronica zijn die de injectie regelt wand het voelde alsof de brandstof tijdelijk werd gestopt. Het viel mij ook op, en dat vertelde de eigenaar ook, dat als het lampje dat aangeeft dat je zuinig rijd stopt met aangeven dan is het probleem weg, zodra die weer gaat werken dan komt het weer terug. Ik gisteravond, ongeduldig als ik ben, onder de motorkap gedoken opzoek naar de regeleenheid van dat metertje. Op de luchtinlaat zit een sensor die de luchtdruk meet en dat doorgeeft aan de injectie computer, ik heb, op goed geluk en met draaiende motor die stekker los gemaakt en warempel nou is het probleem op gelost, metertje brand niet meer en de auto stottert niet meer. Ik wist niet dat, dat metertje een luchtdruk meter was, dat heb ik vanmorgen op het Internet uitgevonden, ik hoopte iets te vinden dat mij kan vertellen of het kwaad kan om met dat stekkertje los rond te rijden, het metertje regelt vooral de brandstof inspuiting bij veranderende omgevingsluchtdruk en het optimaliseert de inspuiting bij verschillende toerentallen, nu houd de computer daar geen rekening meer mee en zal de inspuiting minder verfijnd zijn, als iemand weet of het kwaad kan vertel het mij dan . Vandaag heb ik 80 km gereden en niets raars gemerkt aan de motor, hij als een zonnetje Als ik zo kan blijven rijden dan lag ik mij dood, de man waar ik hem van kocht vertelde dat de garage niet wist wat het probleem was en ik denk dat ze daarom ook een nieuwe auto hebben gekocht en deze voor een schijntje aan mij hebben aangeboden. Ik heb vandaag ook meteen de winterbanden goed kunnen uit proberen, het begon te sneeuwen als een gek en ze strooien hier nooit, is ook goed voor je auto natuurlijk, maar je kunt gewoon 80 blijven rijden, je hebt wel een veel langere remweg dus daar moet je wel rekening mee houden en ook netjes in het spoor blijven rijden anders kun je gaan slingeren, vier wiel aangedreven auto’s hebben daar minder last van en die zie ook als een gek rond rijden, sneeuw of geen sneeuw. Maar het werkt goed met die “spijker”banden. Er zit in de auto ook een mooie Pioneer radio/cd speler en een set zomerbanden met aluminium velgen. Ik kan geen schade aan de auto ontdekken en hoor weinig gerammel. De auto is een vijfdeurs, wat wil zeggen dat je net als bij een stationcar een open bagage ruimte heb. Je hoort dus wel iets meer geruis van achter maar het voordeel is dat ik met neergeklapte achterbank een redelijke bagage ruimte heb. Al met al sta ik er van te kijken hoe deze auto nog functioneert met bijna vier ton op de teller, ik heb al heel wat in brikkies gereden met nog niet de helft van de kilometers waarbij je al dacht dat het wel snel afgelopen zou zijn. Nu maar hopen dat de auto en motor goden mij nu een keer goed gezind zijn. Gisteravond ben ik meteen naar Narvik gereden om naar de nieuwe film van James Bond te gaan kijken en natuurlijk een stukkie te rijden, leuke film, ’shaken or stured’, ’do I look that I give a dam’. Hij is iets ruiger geworden maar ook gevoeliger en er zijn bijna geen gadgets meer, ja, mobieltjes die de weg wijzen, maar die kun je overal kopen maar wel vermakelijk en bijna drie uur lang. Gisteren ben ik ook weer wezen vissen met Gunnar op zijn kleine bootje, we hebben niet veel gevangen maar ik ga van morgen wel mijn eerste eigen gebakken vis klaar maken, uuhhh, de vis is vers natuurlijk en nog niet gebakken, ik ga hem bakken. Vandaag ga ik mijn pizza bak dinges uit proberen, een rond apparaat met een steen er in waarin je steenoven pizza’s kunt maken. War maar 450,- Kronen en ik dacht aan het milieu (en mijn toekomst op de boot of in de hut met minder stroom) dit apparaat is klein en in 5 minuten op temperatuur, die oven die ik nu heb zit ik vooral veel loze ruimte te verwarmen. Ik laat wel weten hoe het smaakt.

Eindelijk

Er is weer heel wat gebeurd deze week, vandaag heb ik dan eindelijk mij rekening kunnen openen, mijn “sofi”nummer is er, niet dat ik al iets van de belasting heb gehoord maar ik kreeg een brief van de dokter waarin hij zich melde zegmaar, in die brief stond mijn Fødsels nummer, hij heeft hem dus eerder dan dat ik hem heb. Maar de bank was tevreden met deze brief, ik sta nu tenminste in de computer van de overheid en kunnen ze dat gebruiken voor… ik zou niet weten waarvoor maar ja. Ik heb mij loon ook weer gekregen en hier in Noorwegen betaal je in december maar de helft belasting dus dat is wel lekker, zodoende heb ik een iets betere vriezer kunnen kopen, meteen voor 1500,- Kr. Voer gehaald, kan ik er voorlopig weer tegenaan. Ik ga de Honda ook kopen de komende dagen maar het is nog even kijken hoe dat allemaal gaat. Een paar regels zijn hier wel wat anders dan in Nederland, je betaald hier ook een soort van wegenbelasting, ongeveer 3000,- Kr. Per jaar te betalen in maart maar mijn collega’s konden niet met zekerheid vertellen of ik voor die laatste drie weken van dit jaar de helft van dat bedrag moet betalen, zou natuurlijk raar zijn maar je weet maar nooit. Hopelijk kan ik met die verkoper wat regelen mocht dat zo zijn. Van de week was ik was ook heel even aangesloten op het internet maar dat bedrijf had mij een verkeerde antenne gestuurd dus nu is het weer wachten, ik was helemaal blij, in een halve storm ik die antenne ophangen en hup achter de computer maar niks, ik zag wel een IP-adres verschijnen maar dacht dat, dat mijn oude was omdat er geen internet verbinding kwam. Ik weer naar buiten om die antenne te verplaatsen, het is een soort van schoteltje die ik op het dorp 5 kilometer verder moet richten dus misschien moest ik beter richten maar weer niks. Dit heeft zich zo een uurtje voortgesleept toen ik het ’schoteltje er maar bij neer gooide’ en ben gaan eten. De dag daarna heb ik dat bedrijf gebeld en bleek dat het IP-adres dat verscheen mijn adres was maar dat er in de ontvanger iets verkeerd was geprogrammeerd, ik had dus de eerste keer al ontvangst! Maar ja ik kan het in ieder geval ontvangen dus volgende week moet het dan lukken. Ook goed nieuws op het foto front, ik mag weer foto’s nemen zolang er maar geen collega’s zonder toestemming opstaan, gelukkig maar want ik voelde al weer allerlei nijgingen opkomen, vooral in de richting van één van mijn collega’s, hij is best aardig maar ook achterbaks of iets wat daar op lijkt, drie keer heb ik een discussie(tje) gehad met hem en iedere keer komt hij met kompleet andere argumenten aanzetten; eerst was het de tijd die het kost, waarop ik hem op zijn privé getelefoneer wees; daarna was het wat anders waarop ik zus en zo reageerde en toen was het opeens het idee dat eigenaren van boten misschien niet willen dat er foto’s van hun boten worden gemaakt, ja ik verzin het niet. Het mooiste van het verhaal is dat ik later hoorde dat hij, een paar maanden geleden, op zijn kop heeft gekregen dat hij teveel tijd bestede tijdens het werk aan zijn hobby… precies ja, fotograferen van de boten op ons terrein!!! Zo’n mannetje dus. Gister zat ik al thuis, met donder in mijn kop, ik dacht: als die slemiel ervoor zorgt dat ik geen foto’s meer mag maken (wat ik al bijna 15 jaar doe op mijn werk) dan ga ik de taal leren en ervaring opdoen en dan ben ik weg hier, hoe mooi deze baan ook mag wezen. Als de baas namelijk blijkt geen ruggengraat te hebben dan heb ik hier niks te zoeken, wie weet waar ze dan nog meer mee komen in de toekomst. Ja als er namelijk iets in mijn kop zit dan zit het niet in mijn kont, de mensen die mij kennen hoef ik dat niet uit te leggen en de rest gebruikt zijn fantasie maar. Maar het is met een sisser afgelopen, ze heeft een goed compromis gevonden denk ik en natuurlijk, op zijn Noors, er word weer een vergadering geplant om de mening van de rest te horen, in Nederland ben ik er altijd voor geweest om het personeel een stem te geven maar het moet ook een keer afgelopen zijn. Verder hebben we gister de Fuglø op de helling gezet en op het droge getrokken, ik heb er nog geen foto’s van, ik heb wel stiekem en hoogst illegaal met gevaar voor eigen leven in de/het holst van de nacht een foto genomen van alle schelpen en slijmerts die onder het schip zaten. In een paar andere “illegale” foto’s zie je mij in de vrachtwagen, ik lijk wel op Robbie en zie je de binnenkant van de huid aan de binnenkant van de Fuglø (je kijkt naar de spanten), het ziet er zo wel redelijk uit maar ik kan mijn vinger werkelijk in het hout steken op sommige plekken, wel ik stop, heb honger en ga kijken of mijn vriezer vriest.

Bedankt sinterklaas ui twello voor de sokken en de handschoenen en natuurlijk de reep en de goed leesbare brief. En mij knieen zeggen dat ze het af en toe wel is koud hebben en ze geven door dat de voeten mooi in de sokken passen.

Hoe een blokhut te bouwen

kort berichtje

Gisteren een kort gesprekje gehad over de foto’s met de directrice, het komt allemaal wel goed maar ze gaan eerst wat regeltjes opstellen, het zal allemaal wel, ik, als arme anarchist, zal me maar niet al te druk maken ik kan de wereld niet veranderen en ik denk dat de meeste mensen, en zeker de directrice niet, zitten te wachten op een fundamentele discussie over de aard van de mens en de minachtende aard van het recht ten opzichte van het (potentiële) intellect van de mens. Dit alles heeft trouwens niks met de Noren te maken hoor, ik ben niet voor niets weg uit Nederland. D-nummer (sofi) en internet zijn er nog niet, ik denk dat ze op het postkantoor iedere keer een wedstrijdje houden hoe je mijn naam uitspreekt, Ghal, Gghaal, kristian vann Ghall, hebben ze ook wat te doen. Zoals je al wel ontdekt hebt, heb ik photshop als nieuw speeltje ontdekt, vandaag heb ik een nieuwe kaart van Noorwegen gemaakt, onderaan mijn blog tussen de andere kaarten kun je hem vinden. Ik heb ook een scanner geleend en ben flink in de weer geweest. Op ’gedachtels’ heb ik mijn eerste boekbespreking geplaatst van een boek dat ik deze week heb gelezen, de scanner bespaart mij een hoop type werk als ik citeer uit het boek, voor de godvrezende onder ons hoop ik dat men zich niet persoonlijk aangesproken voelt. Ik heb de site ook meteen wat opgefleurd met oude foto’s en tekeningen van mijzelf.