Nederland

Zo... ik ben weer in Noorwegen, thuis. Een paar dagen Oslo heb ik nu voor de boeg, uitrusten en een hoop foto’s van de stad maken. Dat uitrusten heb ik wel nodig, veel laat naar bed gegaan en veel te warm in bed… dat moet je een arme noordeling ook niet aan doen van die tropische temperaturen, Jezus wat was het warm ik ben dat niet meer gewend. Bij mij thuis in Gratangen kan het ook wel lekker warm zijn maar meestal is dat als je met je kop in de zon zit en niet zoals de afgelopen dagen in Nederland waarbij de warmte als een warme deken om je heen is gedrapeerd en niet te ontlopen. Zo zie je maar weer hoe snel je went aan een bepaald klimaat, in Cambodja zou ik het koud hebben gehad met zulke temperaturen.

De reden dat ik in Nederland was, was natuurlijk in de eerste plaats de trouwerij van Menno en Natalie. Een gezellige dag met veel onbekende mensen een hoop drank en veel foto’s die goed gelukt zijn ondanks mijn twijfelachtige en vooral niet meer helemaal heldere staat waarin ik later op de avond verkeerde. Maar Menno is nu getrouwd na een kortstondige en zichtbare nerveuze minuten zo vlak voor het ja zeggen, ongetwijfeld gierden de zenuwen al dagen door zijn lichaam. Nu alleen Frouk en ik nog en natuurlijk Andrea en dan zijn we allemaal onder de pannen.

Vrijdag was ik op bezoek bij een oud collega van de mariniers. We hebben samen op Curaçao gezeten, die zorgeloze tijd in de zon. Het is ruim dertien jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hebben en hoewel ik veel vergeten ben herken je een oude bekende meteen weer, een paar kilootjes der bij maar verder niks veranderd. Tot laat in de nacht hebben we gepraat, over vroeger maar ook over wat ons drijft in het leven en ik moet zeggen dat ik blij verast was en ben over de manier waarop mensen hun leven een andere draai kunnen geven en daar ook consequent in zijn. Van, ogenschijnlijk, proto marinier (ik ga hier niet uitleggen wat dat is, dat verzin je zelf maar) tot zorgzame vader met de spiritualiteit uit al zijn poriën komend. Laat het maar aan een marinier over om zichzelf de weg te wijzen en die ook te blijven volgen, militaire discipline is zo gek nog niet.

Zaterdag naar de dierentuin in Emmen geweest. Foto’s maken natuurlijk en dat kan daar heel goed vooral in de vlindertuin. Ik had niet zo heel veel tijd maar heb een paar mooie plaatjes geschoten en ik zou er haast voor naar Nederland vliegen om er meer te schieten. Mijn nieuwe camera en lenzen zijn echt super, de fotograaf bepaald natuurlijk voor het grootste gedeelte de kwaliteit van de foto’s maar een paar mooie lenzen kunnen de kwaliteit wel degelijk verhogen.

Zaterdagavond naar een reggae feestje geweest ter ere van de zoveelste overlijdensdag van Bob Marley. De muziek was nogal zoutloos en het publiek niet echt reggae inclusief mijzelf natuurlijk, jaren geleden heb ik wel betere feestjes gehad in Zwolle. Later op de avond nog wel lekker gedanst in een of andere kroeg. Dansen is altijd lekker en hoewel ik mijzelf zag in een hele grote spiegelwant en het er nogal belachelijk uit zag heb ik het toch een paar nummers vol gehouden en wat lui zweet uitgescheiden.

Zondag was eindelijk wat rustiger, barbecueën op de camping in Friesland en Rob’s huisje bekijken en natuurlijk werd het weer laat, bijpraten heeft zijn tijd nodig kennelijk. Nu zit ik lekker in de jeugdherberg in Oslo en is de rust weer terug gekeerd. Hoewel het natuurlijk leuk is om oude bekenden en familie weer terug te zien moet ik zeggen dat ik toch wel erg gehecht ben aan mijn huisje in Gratangen en de frisse en zuivere lucht hier in Noorwegen.

smile

Come inside! And when you do, the first thing you see is a big smile. Big smile’s often hide something and most of the time it’s something damaged turned into a peaceful looking down, with a smile, on all those smalltime problems surrounding the smiler. So you see a smile when you come inside and closer, also here it’s hiding something you only can see when you come really close or if you stay exposed for a longer time.

The smile is a good tool, it protects the surrounding for all the darkness and lowness you feel for them and the words you wane use to tell them this, the smile can prevent you from talking, just smile, don’t talk is a motto you will find inside of me and a lot of smilers

There are many different smile’s, the one I talk about is almost always there, as if it’s grown into your face, as if time and sorrow worked together and carved it out, molded your face into a permanent state of happiness.

Time and sorrow need a tool to carve and ease the pain. Anger is the tool that cuts and eats away your life and flesh and is a great carver for permanently marking a body and thus a mind. Grace in mind and body is the anodyne that comes along to ease the pain and brings balance to the life behind the smile.

This gloomy shiny smiley stench coming of this carved in face and penetrating my brain has a soothing affect on my daily life. It calms me down, sands away all the rough edges of this overactive brain that, even I believe, sometimes, belongs to a sleepy doofus.

Smiling thru life when you have eyes on you. When you are alone, the world is blind, than you just…are…Your face is…just a face without expression because, what is an expression without eyes to reflect on.

The smile of an liar.

Fly...

A land in my head

Where I live with my friends

The thoughts that I own

The wishes I’ve lost

I can invite you

But hold your own hand

Make sure you stand up

Straight on your own

If you’re in doubt

Stay far away

From this inside of me

This world that is mine

Cause know how to fly

I have no ground

Don’t stay with one foot

Outside of my world

It will tear you apart

Break you in half

Ruin your life

Leave you in tears

Cause I’m over here

A world with no boarders

But only the one’s

I stated and wanted

And you over there

With boarders all set

Worshiped and praised…

Can you live without them?

I doubt that you can

So I will come out

Set foot in your world

Cause I’m allready torn

But handle it well

Put up a smile

Stick up my finger

And laugh at your world

Laugh at a world

So many wanne leave

But don’t have the guts

Afraid for the darkness

The darkness inside us

Scares them away

Kling to the known

Afraid for that final

That final leap

Inside where you fall

Fall down for ever

What’s called in my world

Flying and freedom…

And do you know how much better

The world is from up there

Away from the clutter

Everything clear

lined out below

Seeing the picture

What pulls us
And pushes

What itches

And stings

Your judgment will weaken

Over what good is or bad

It’s all just so relative

So your back will be straitened

End you will fly your own way

Regardless the world

And what it has to say

About this and

About you

You bud

Stuck in the ground

Hiding your flowers

Waiting to shoot

Met je kop in het zand

Is het zo raar dat ik mij kwaad maak? Als ik de auto zit met mijn beste vriendin die op het punt staat in te storten. Omdat haar huwelijk op de klippen loopt en haar man zijn bootje belangrijker vindt dan de telefoon op te nemen. Ze wil weg, scheiden maar eigenlijk ook nog redden wat er te redden valt. En hij? Hij weet niet wat hij met haar aan moet, met de situatie en verstopt zich dan maar. En ik? Ik met mijn archaïsche mentaliteit zou het liefs naar hem toe gaan, een dreun verkopen en zijn bootje in de fik steken en is goed uitleggen dat een levend mens ten alle tijden belangrijker is dat een ding, zijn kut bootje. Is het zo raar dat ik mij daar druk om maak? Natuurlijk… zij is niet makkelijk, ze is gecompliceerd en moeilijk, welke vrouw is dat niet. Hij zal het zich wel allemaal anders voorgesteld hebben, de halve artiest die hij is met zijn zwarte vrouw uit de states. Dat is ook mooi en spannend maar hij vergeet ondertussen dat hij ook maar is een verwijfde man uit dit halfzachte land. Zijn gevoelens overvallen hem, zijn hem de baas en uit angst kruipt hij zijn hol in op de vlucht voor de realiteit. De egoïst laat zijn vrouw naar de knoppen gaan en zijn huwelijk der bij omdat hij niet heeft geleerd op uit te spreken wat hij voelt. Hij kan wel praten en communiceren met anderen maar dat laatste kunnen apen ook en praten, ach hou toch op. Praten, als in communiceren, zou een tweerichting’s gebeuren moeten zijn maar hoeveel echtparen verklaren alleen maar wat ze menen zonder ooit maar te luisteren of serieus te nemen wat de ander heeft te zeggen. De angst om alleen te zijn moet wel heel groot zijn dat mensen dit zo jaren kunnen volhouden, kop in het zand en schijt aan de ander, vertel mij…waar slaat dat regeltje op: ‘in voor en tegenspoed’ als je bij het eerste de beste zuchtje tegenwind jezelf al ingraaft. Ach ik zal wel weer overdrijven…misschien is een bootje ook wel belangrijker dan een ander mens, wie ben ik om er wat van te zeggen. Ik, die nog nooit een fatsoenlijke relatie heeft kunnen opbouwen. Ik, die maar al te goed weet dat ik niet zou weten hoe te handelen in dat soort situaties of juist maar al te goed. Ik, die ze dan maar liever uit de weg gaat als een man die weet wat hij kan en niet kan. Ik denk dat ik gewoon een hekel heb aan mannen die zich zo verwijfd en vertwijfeld gedragen. Respect heb ik voor de vrouwen, die meestal de gene zijn die de stap zetten en onderkennen, de hete kastanjes uit het vuur halen, hun kop uit het zand trekken en verder gaan als een echte man.

Ik hoop dat we ooit, over tienduizenden jaren, een wereld hebben waarin mensen woorden hebben voor hun gevoelens en minder angsten, vooral die van verlies. Want naakt en met niks worden we geboren en zullen we ook weer sterven dus waarom dat bezitterige, zo nutteloos en met welk doel?

Nu ga ik maar weer slapen, het verhaaltje verteld, het hoofdje wat leger…wat zijn wij mensen toch een stelletje domme wezens.

Wat zeur ik toch

Een dag lekker door Narvik gelopen, mijn nieuwe camera uitproberen. Het is een nieuwer model van Nikon de D300 en hij werkt fijn. Het is een meer professioneel model en je merkt dat meteen omdat alles veel makkelijker en sneller te bedienen is. Over de kwaliteit van de opnames kan ik niet veel vertellen, de beelden lijken beter maar dat kan ook komen door de nieuwe lenzen die ik heb gekocht. Ik heb de laatste tijd veel foto\s gemaakt van Kyien fungerend als model. Dat is heel iets anders dan landschappen of insecten een heel nieuwe uitdaging kan ik wel zeggen. De juiste positie innemen, instructies geven en natuurlijk goed op de belichting letten. Ze heeft ook nog een donkere, zeg maar zwarte, huid en dan is het extra belangrijk om het gezicht niet te laten verdwijnen in een zwarte schaduw.

De laatste maanden heb ik mijn gelees in de filosofie boeken op een wat lager pitje gezet, af en toe is dat nodig om weer is te kunnen proeven van de zogenaamde werkelijke wereld. Ik kan je vertellen dat ik nu wel weer terug verlang naar mijn kleine droom wereldje.

Filosofie gaat over het leven, de zoektocht naar het waarom zonder antwoorden te verwachten. Het dagelijkse leven is veel vervelender, althans, voor mij. In het dagelijkse leven heeft iedereen wat nuttigs te doen, zo komt het ten miste op mij over. Niets op een gezichten, hun laten en doen, laat iets zien van twijfel, fundamentele twijfel over dat wat ze doen. Ze verdienen hun centjes, zijn getrouw en hebben kindertjes en ga zo maar door. Misschien in een goed gesprek komt er iets boven drijven over hun twijfels en angsten maar wie gaat er tegenwoordig nog echt diep. Het is een eenzame bezigheid dat filosoferen, een geluk dat ik nu zo alleen woon met minder…van alles om mij heen.

Ik vraag mij ook wel is af waar het allemaal goed voor is dat gefilosofeer van mij, uiteindelijk helmaal nergens voor natuurlijk maar leg dat maar is uit aan mensen die ogenschijnlijk een doel nastreven en dat is toch wat de meeste doen als ze hun leventje lijden, hun carrière, hun ups en downs. Ik kan dat niet, te veel filosofie laat je de futiliteit van dat soort bezigheden voelen. Ik doe natuurlijk wel voor een deel mee, doe ook mijn best en dat doe ik niet alleen maar omdat ik dat normaal vind maar ook om te laten zien wat ik kan en zo mijn kansen te vergroten in deze struggle for life. Ik ken het spel wel maar ik geloof er niet in. Af en toe is dat wel lastig maar ik kan mij niet voorstellen om de wereld zo in het klein te zien, ik bedoel…ja wat bedoel ik eigenlijk? ik denk denk wel is dat ik en aanleg heb om de wereld in twijfel te trekken, iets wat ik bij wijze van spreken in mijn genen geschreven stond maar die gedachte maakt mij alleen maar somberder omdat dat betekend dat je het niet zomaar kunt aanleren. Als dat zo is dan moet ik er maar mee leren leven dat ik een soort van kleurenblind ben en gewoon niet het leven kan zien door de ogen van de meeste mensen om mij heen. In hoeverre je daar een kwalificatie aan kunt hangen weet ik niet, ik ben bang dat dat niet geaccepteerd wordt. Plato had het al over een koning die in de eerste plaats filosoof is maar er zijn tegenwoordig maar weinig filosofen die die gedachte serieus nemen en hoewel ik nog niet precies begrijp waarom ben ik democraat genoeg om mij aan te sluiten bij die gedachte. De werkelijke wereld zit niet te wachten op gefilosofeer denk ik, er moeten nou eenmaal stappen worden gezet en die stappen kunnen iet altijd tot in den treure worden overdacht. Ik merk het in mijn eigen leven, ik begrijp mijzelf redelijk goed, ik weet zo ongeveer wat de mens beweegt maar dat wil helmaal niet zeggen dat ik die zogenaamde kennis ook kan gebruiken om zonder kleerscheuren uit heggelijke situaties te komen. Mijn leven bestaat tot nu toe dan ook voornamelijk uit vallen en opstaan, opnieuw beginnen en kijken hoever we dit keer komen. De werkelijkheid heeft zo zijn eigen spelregels en ik zie ze niet, en als ik ze al zou zien dan zou ik ze meteen verwerpen. Daarom ga ik mijn eigen weg en bepaal de spelregels naargelang ze nuttig zijn voor mijn welzijn, iets wat we natuurlijk allemaal doen, zorgen voor ons persoonlijke welzijn. Mijn welzijn is echter gesteld op medestanders en dat is een grond van mijn treurnis, het gebrek aan medestanders. En dat woord neem ik dan letterlijk: mensen die naar de wereld kijken vanuit het zelfde standpunt.

Tja… twee dagen later en het is maar gezeur, tenminste… wat moeten jullie er mee? Helemaal niks neem ik aan.

Het is voor mij ook lastig, ik blijf maar steken in geklaag en al die tijd weet ik dat het gods onmogelijk is om mijn idee over te brengen. We kunnen nu eenmaal niet in elkaars hoofden kruipen om te begrijpen wat we bedoelen. Het filosoferen zal voor mij dus altijd wel een mooie hobby blijven die mij het leven zo vele malen makkelijker heeft gemaakt, iets wat ik met een paar dode schrijvers kan delen en een enkele sterveling op deze aarde. Foto’s maken kan ik en misschien wat gevoelens overbrengen op die manier in de hoop dat die rechtstreekser inwerken maar dat blijft maar een zwak aftreksel van wat ik eigenlijk kwijt wil.

zonnetje in huis

Ik zit nu lekker buiten in de zon, voor het eerst dit jaar. De zon kwam deze week in een keer aanzetten in al haar warmte om mijn leven wat daarvan te geven. Niet dat ik het zo koud heb maar vermoeiend was het wel de afgelopen tijd, maar ook spannend, enerverend. Ik heb mij jaren enigszins afzijdig gehouden als het op al te persoonlijk contact ging met het andere geslacht, ik heb zo mijn redenen daarvoor. Maar ja…eerst ontmoete ik de dame uit Denemarken, gezellig en gewillig maar een typisch voorbeeld waarom ik, een filosofisch ingestelde persoonlijkheid, niet met dit soort vrouwen kan omgaan, wil omgaan. Dubbele signalen, halve waarheden en wat voor clichés je maar kunt bedenken, ik ontmoete ze allemaal, of ik ze nu wou zien of niet in mijn wereldje waren ze der. Ik heb geen zin in dat soort gedoe het leven is al lastig genoeg dus ik snap niet waarom we elkaar niet gewoon kunnen vertellen waar het op staat, waarschijnlijk denkt de andere partij dat ook hoewel ik daar gegrond twijfels over heb. Ik heb mijzelf de afgelopen jaren behoorlijk goed leren kennen en ik weet nu wel ongeveer wat mijn beweegredenen zijn, waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe, bewust of onbewust. Lust is een drijfveer, aandacht willen is een drijfveer, interesse is een drijfveer wij mensen worden continu gedreven… door onze drijfveren. Ik geef mij graag over aan die drijfveren, vooral als ze een positieve werking hebben. De dingen gaan zo veel makkelijker als we niet te veel nadenken en… laten we zeggen… de natuur het laten overnemen, het spel laten spelen. In mijn werk als boten bouwer, het creëren van iets uit het niets, moet je vertrouwen op iets dat buiten je om lijkt te gebeuren, als je bij dat proces te veel gaat nadenken over wat je allemaal doet, moet doen, dan kom je er uiteindelijk misschien wel maar o zo moeizaam. De truc is te vertrouwen op je kunstschap, weten dat je ogen en je handen de klus kunnen klaren zonder dat je je met dat proces bemoeid. Dat lukt natuurlijk niet meteen, je zult moeten oefenen maar tijdens het oefenen, het leren moet je zo snel als mogelijk ook leren vertrouwen op je lichaam zoals ik het mijn leerlingen leer. Wij mensen, tegenwoordig, zijn veel te afhankelijk van onze zogenaamde rationele vermogens, alles moet maar te begrijpen zijn en beredeneerd worden. Als filosoof beredeneer ik ook graag de dingen maar dan wel achteraf of aan de zijlijn, niet als je het spel speelt. Dat is het probleem wat ik heb met sommige vrouwen, der gaat van alles om in dat koppie, de mond spreekt van leven bij de dag, genieten van het leven en ik als simpele man wil dat met alle graagte doen, vooral als het om zo iets moois gaat als menselijk contact op een dieper niveau. Natuurlijk spookt er in mijn hoofd ook van alles rond maar net zoals bij het boten bouwen lijden die gedachtes alleen maar af, het zijn, of worden heel snel, “de beren op je pad”. Wil je iets moois creëren dan moet je de natuur zijn werk laten doen en als iets rottig is dan gaat het vanzelf wel stinken, dat proces hoef je echt niet te bespoedigen door allerlei rationele redenen, allerlei dagelijkse beweegredenen. Ik zal er een cliché bij slepen om mijn punt te verduidelijken, wij mannelijke holbewoners, vergeet niet dat van de 200.000 duizend jaar dat wij mensen hier rond lopen er pas 5000 zijn verstreken met iets wat je cultuur kunt noemen, veel in ons is nog steeds die wilde holbewoner. Wij mannelijke holbewoners, wij gaan uit op jacht, onze oren gespitst onze ogen wijd open, vertrouwend op onze sensoren en niet te veel nadenkend zoeken we ons prooi op… op jacht ben je een met de natuur en alleen als je je speer maakt denk je na over het ontwerp, we scheiden het rationele van onze instincten. De vrouw zit, onderwijl, te wachten in de grot, bezem der doorheen, kindjes voeden de boel plannen zeg maar, organiseren, regelen weinig spannend in ieder geval heb je de instincten der niet zo bij nodig. De meeste vrouwen die ik heb ontmoet worden vreselijk overweldigd door dierlijke instincten, lusten, begeertes als de liefde en seks zich vertonen in hun wereldje maar weer bijgekomen komen haar dagelijkse drijfveren met wraak weer terug en analyseren de boel dood. Ik, als simpele man, overdenk het mooie moment nog, zorgeloos, dierlijk, als een hond die uithijgt in zijn mand na een lange wandeling die dan opeens, wordt gestoord door het bazinnetje omdat er overal haren liggen… terwijl ik daar niks aan kan doen, dat is nou eenmaal de natuur. Ik snap, kort gezegd, die nuchterheid van de vrouw niet, laat me met rust en geniet van het leven, opruimen kan altijd nog…of liever…wen aan de rotzooi.

En dan die andere vrouw…tja die is getrouwd, wat een wangedrocht is die constructie zeg. Wat denken wij mensen wel niet, dat we onsterfelijk zij ofzo. Voor de rest van je leven ben jij de gene….ja ja ja en dan ga je dood en ben je ook echt dood, weg, foetsie alles wat had kunnen wezen weggespoeld, vernietigd. Een ding weet ik zeker en dat is dat wij als mens vrij geboren worden zonder wetboek maar jammer genoeg bepaald de tijd en de plaats waarin je naar buiten kwam gekropen de tekst in jou persoonlijke wetboek, althans, voor die gene die zich daardoor laten lijden…en doen we dat niet allemaal? Ik ben niet in de positie om te verklaren dan ik een echte anarchist ben maar met heel mijn hard en nieren wil ik dat graag zijn en werk ik aan mijn leven zoals ik aan een boot werk, niet te veel nadenken, weg met het instructie boekje en… enjoy the ride

Tja

De lente is begonnen….en het sneeuwt al weer een paar dagen achter elkaar, iedere dag wel wat. Mooi man, wonen hier in het hoge noorden.

Twee rare weken gehad, lente kriebels hebben mij, de o zo coole van gaal, dingen laten doen die ik normaal niet zou doen…maar ja, wat is normaal. Ach ja vrouwen, je kunt niet met ze… en niet met ze wat een moeilijk volk zeg voor zo’n simpele ziel als ik voor wie een ja een ja is en een nee een nee. Het vrouwenhoofd zit kennelijk wat ingewikkelder in elkaar en dan benadruk ik dat in-gewikkeld. Maar het is wel leuk hoor, spannend, als in een achtbaan waarvan je bij het voorbijgaan al hebt gezien dat er een stuk ontbreekt…en toch instappen he…tja, wie is er nou eigenlijk gek? We zien wel waar het schip strand, ik weet nu tenminste hoe een zinkend schip te repareren, de tijd heeft mij veel geleerd de laatste jaren zal ik maar zeggen en die smile is niet weg te krijgen van mijn gezecht, niet door honderden van dat vrouwvolk.

Op het werk gaat alles zijn gangetje, ik begin het relaxte karakter van de mensen hier steeds meer te waarderen, komt het vandaag niet dan morgen wel, poko poko zoals we op Curaçao zijden. Heerlijk hoor als je , je aandacht er niet honderd procent bij hebt, ga je op halve kracht verder en lijkt het hier nog steeds of je haast hebt. Ja mensen wie het haastige leventje zat is kan beter hier gaan wonen.

Ik zal is kijken of ik binnenkort nog wat uitgebreider terug kan komen op de man vrouw relatie en of dat verschil nu gewoon cultuur gebonden is of dat er werkelijk (minstens) twee manieren zijn om naar de wereld te kijken.

sorry, ik ben druk.

Zeilen, zon en domheid

En maart is al weer voorbij. Het was een mooie maand met veel blauwe luchten en maar een paar dagen met enige bewolking en neerslag. Ja, dan leef je hier honderden kilometers boven de poolcirkel met het mooiste weer van de wereld. Het vriest nu wel weer maar je went aan de temperatuur hier en 10 graden is al snel warm en mijn winterjas doe ik al niet meer aan als het boven nul is…veel te warm. Op het werk gaat alles zijn gangetje, ik ben het skandek aan het maken, leg ik nog wel een keertje uit, is nog al ingewikkeld. Het is niet zo’n mooi groot project als de steven dus eigenlijk wat te min voor mij, tenminste, zo voelt dat altijd nadat je wat moois hebt gemaakt en daarna weer met beide voeten op het dek staat en weer gewoon “simpel” werk moet doen. Verder hebben we ook weer is vakantie gehad rond de Pasen, is wel lekker hoor maar ook wel vermoeiend voor een nachtmens die dat dan ook ogenblikkelijk weer gaat praktiseren, in de nacht leven maar langzamerhand wordt ik weer wakker.

Gisteren wezen zeilen met de boot van Johan en dat was supergaaf. Het waaide behoorlijk hard, windkracht 7 met uitschieters naar een dikke 8. Het is wel apart hier, we begonnen aan het begin van het fjord en al na een paar kilometer blies de wind deining van anderhalve meter op en die wind die draaide ook nog verraderlijk waardoor er ook kruislings golven aan kwamen zetten. Een uidaging dus om de boot in de juiste richting te houden. We voeren met ongeveer 7 knopen gemiddeld maar als er een grote golf aan kwam zetten dan “surften” we mee op zijn voorwaartse beweging en begon de kiel te vibreren en te zingen en haalde we zelfs een keer 13.5 knoop. Super…als je wordt opgetild door die golf en de boot dan naar beneden duikt het dal in, je de punt zo het water in ziet duiken maar als je dan weer de golf opmoet dan lijkt de boot stil te vallen terwijl we in werkelijkheid nog steeds 7 knopen gaan. Het is ook iedere keer weer verwonderlijk hoe schuin zo’n boot kan gaan, soms leken de golven van alle kanten te komen en de wind ook en dan leek het wel of de boot bijna plat tegen het water werd aangedrukt maar gelukkig iedere keer weer als een dobber rechtop kwam, moet er niet aan denken om in dat ijskoude water te verdwijnen. Mooi dus dat zeilen.

Verder gaat alles zijn gangetje hier, zit wel in een kleine filosofische crisis maar daar zal ik jullie nu niet mee vermoeien, dat is namelijk onderdeel van mijn twijfel. wat heeft het van zin. Het afgelegen wonen heeft wel zijn effect merk ik en ik zou niet meer kunnen aarden in Nederland denk ik waar over een paar jaar de doodstraf weer word in gevoerd en alle moslims worden gedeporteerd als ik het nieuws tenminste mag geloven, heel verstandig om weer terug te gaan naar de middeleeuwen. Ja als buitenstaander van die maatschappij krijg je er een andere kijk op en als geïnteresseerde in de geschiedenis kom je er niet onderuit om het met enige verbazing allemaal te aanschouwen. Ach ja… achterlijkheid is van alle tijden

Vast?